امروز تصمیمم را گرفته‌ام تا بنویسم. تصمیم گرفته‌ام بنویسم برای همه‌ی آن غزه‌ای‌ها، نه فقط برای کودکانش، نه فقط پیرمردها و پیرزن‌های غزه‌ای، بنویسم برای همه‌ی آن جوانانی که در غزه محصورند!
بنویسم که دیگر خبرهایی که از غزه و فلسطین به گوشمان میرسد چندان هم تکانمان نمی دهد. دیگر برایمان عادی شده که ۲۰ کودک درجا در غزه کشته شوند! الان وقتی اخبار می‌بینیم، منتظریم که از کشته شدن فلسطینی‌ها برایمان بگوید، بی آ‌ن‌که خم به ابرو بیاوریم! اینجا اگر اخبار از کشته شدن شما فلسطینی ها نگوید تعجب میکنیم!
فکر می‌کنم اگر چندماه دیگر ۱میلیون نفر از شماها هم به خاطر محاصره آن اسرائیلی‌ها در نواز غزه کشته شوید هم دلملان نسوزد!!!
تعجب که نمی‌کنید اگر بگویم اینجا کسانی هستند که از خبرهای فلسطین و غزه بدشان می‌آید؟! و برای این خبرها به رهبر و دولت و ... بد می‌گویند؟! تعجب که نمی‌کنید بگویم اینجا آنانی که تحصیلکرده هستند... بگذریم!
مطمئنا تو از هیچ کدام اینان تعجب نمی کنی وقتی می‌بینی حسنی مبارک مهمان صهیونیست‌هاست. وقتی می‌بینی ولیعهد عربستان با رئیس رژیم صهیونیستی در اجلاس ادیان هم پیمان می شود و وقتی طنطاوی ـ شیخ الازهرـ با شیمون‌پرز دست می دهد!
و مهم‌تر از همه وقتی می‌بینی نهادهای بین‌المللی و اسلامی، مانند سازمان کنفرانس اسلامی، همگی سکوت کرده‌اند...
گویا نشنیده‌اند که پیامبر گرامی اسلام فرموده‌اند: هر کس صدای مسلمانی را بشنود که صدا میزند یا للمسلمین و به فریاد او نرسد مسلمان نیست!!